Zebry to kilka gatunków afrykańskich dzikich koni o niezwykłym, pasiastym ubarwieniu. Budową ciała przypominają naszego konia. Grzywa zebry nie opada jednak nigdy na kark, lecz zawsze jest pionowo nastroszona. Ogon, z kitką włosów na końcu, przypomina raczej ogon osła. Niektóre gatunki zebr mają także wielkie, ośle uszy. Wszystkie są w biało - czarne paski, które mogą być szerokie, wąskie, ułożone pionowo lub skośnie. Paski zebry mają u każdego osobnika inny wzór. Nie ma dwóch zebr o takich samych paskach. Po co im te paski? Ubarwienie tych zwierząt, mimo że jest takie jaskrawe, pełni rolę ochronną.

Zebry odpoczywają i pasą się głównie nocą. W świetle księżyca, gdy trawy wydają się srebrzyste, a sawanny tracą swoje żywe kolory, pasiasty kostium zebry wtapia się w otoczenie i zwierzę jakby "rozpływa się" w ciemności. Największy wróg - lew - z trudem morze je dostrzec, skradając się wśród wysokich traw. W dzień stada zebr wędrują w poszukiwaniu pastwisk i wodopojów. Gdy zwierzęta zauważają drapieżnika, rzucają się do ucieczki. W biegu tylko migają paski na głowach, szyjach, brzuchach, w tym pasiastym kłębowisku nawet doświadczony napastnik niełatwo może wypatrzyć i upolować jakąś zebrę. Paski młodej zebry są jaśniejsze niż jej matki, lecz z wiekiem ciemnieją.

Zebry żyją w Afryce, na sawannach i stepach górskich. Unikają lasów i wilgotnych dolin.

Wyróżnia się kilka odmian zebr. Najmniejsze - zebry górskie - są wielkości osła, a największe - zebry Grevy'ego - wielkości konia.
Do zebr zalicza się wytępioną obecnie kwaggę.